- 10 września: Dzień Piłkarza, rocznica złotego medalu olimpijskiego reprezentacji Polski z 1972 roku
- Finał w Monachium: Polska 2:1 Węgry, oba gole strzelił Kazimierz Deyna (47' i 68')
- Deyna zdobył 9 bramek w turnieju olimpijskim i tytuł najlepszego strzelca
- Trener: Kazimierz Górski; kapitan: Włodzimierz Lubański
- Złoto 1972 zapoczątkowało najlepszy okres polskiej piłki: brąz MŚ 1974, srebro IO 1976
- Status: nieoficjalny (brak formalnego aktu ustanowienia FIFA, UEFA ani PZPN)
Polska przegrywała po 42 minutach. Węgrzy, obrońcy olimpijskiego tytułu z dwóch poprzednich turniejów, strzelili pierwsi. Kazimierz Deyna wyrównał zaraz po przerwie, w 47. minucie, i powtórzył to w 68. Wynik 2:1 dla Polski. 10 września 1972 roku na stadionie olimpijskim w Monachium reprezentacja Polski zdobyła złoty medal w piłce nożnej. Tamta data stała się podstawą Dnia Piłkarza – obchodu, który w polskim środowisku sportowym co roku wraca do tamtego zwycięstwa.
10 września 1972 – finał w Monachium
Olimpijski turniej piłkarski 1972 roku trwał od 27 sierpnia i objął 16 reprezentacji narodowych. W finale Polska zmierzyła się z Węgrami, drużyną, która sięgała po złoto olimpijskie na dwóch poprzednich turniejach.
Przez pierwsze 42 minuty inicjatywa była po stronie rywala: Węgrzy strzelili jako pierwsi. Polska odwróciła wynik w drugiej połowie: Kazimierz Deyna zdobył bramki w 47. i 68. minucie. Wynik końcowy: Polska 2:1 Węgry.
Komentator Jan Ciszewski po ostatnim gwizdku:
„Koniec, proszę państwa! Koniec meczu! [...] Dwadzieścia lat czekałem na taki moment. Ponad 50 lat czekało polskie piłkarstwo!”
Kazimierz Deyna i drużyna Górskiego
Trenerem reprezentacji był Kazimierz Górski, kapitanem – Włodzimierz Lubański. Kazimierz Deyna zdobył w całym turnieju olimpijskim 9 bramek i tytuł jego najlepszego strzelca. W 19-osobowej kadrze znaleźli się m.in. Robert Gadocha, Grzegorz Lato i Jerzy Gorgoń.
Złota era polskiej piłki
Złoto olimpijskie z Monachium zapoczątkowało najlepszy okres w historii polskiej piłki. W 1974 roku na Mistrzostwach Świata w Republice Federalnej Niemiec Polska zajęła trzecie miejsce i zdobyła brązowy medal. Na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku reprezentacja sięgnęła po srebro.
Nieoficjalny, ale zakorzeniony
Dzień Piłkarza nie ma formalnego aktu ustanowienia: żadnej uchwały FIFA, UEFA ani PZPN. Archiwum Państwowe w Kielcach opisuje go jako obchód dla upamiętnienia złotego medalu z 1972 roku. Instytut Pamięci Narodowej ujmuje to bezpośrednio: 10 września ogłoszono Dniem Piłkarza, który przypomina najpiękniejsze chwile w historii polskiej piłki nożnej. Funkcjonuje w środowisku sportowym jako rocznica zakorzeniona w pamięci zbiorowej, nie w instytucjonalnym kalendarzu.