Patronka Zuzanny
Patronką imienia jest Zuzanna z trzynastego rozdziału Księgi Daniela. Fałszywie oskarżona przez ludzi sprawujących władzę sędziowską, wybrała wierność Bogu, zanim cokolwiek zapowiadało ratunek. Zuzanna, córka Chilkiasza i żona Joakima, mieszkała w Babilonie; rodzice wychowali ją zgodnie z Prawem Mojżesza (Dn 13,1–4). Bóg ocalił ją przez młodego Daniela (Dn 13,45–62).
Gdy tylko dziewczęta odeszły, obaj starcy powstali i podbiegli do niej mówiąc: «Oto drzwi ogrodu są zamknięte i nikt nas nie widzi, my zaś pożądamy ciebie. Toteż zgódź się obcować z nami! W przeciwnym razie zaświadczymy przeciw tobie, że był z tobą młodzieniec i dlatego odesłałaś od siebie dziewczęta».
Westchnęła Zuzanna i powiedziała: «Jestem w trudnym ze wszystkich stron położeniu. Jeżeli to uczynię, zasługuję na śmierć; jeżeli zaś nie uczynię, nie ujdę waszych rąk. Wolę jednak niewinna wpaść w wasze ręce, niż zgrzeszyć wobec Pana».
Dn 13,19–23 (BT)
Skazana na śmierć (Dn 13,41), Zuzanna zwróciła się do Boga.
Wtedy Zuzanna zawołała donośnym głosem: «Wiekuisty Boże, który poznajesz to, co jest ukryte, i wiesz wszystko, zanim się stanie. Ty wiesz, że złożyli fałszywe oskarżenie przeciw mnie. Oto umieram, chociaż nie uczyniłam nic z tego, o co mię ci złośliwie obwiniają».
A Pan wysłuchał jej głosu.
Gdy ją prowadzono na stracenie, wzbudził Bóg świętego ducha w młodzieńcu imieniem Daniel. Zawołał on donośnym głosem: «Jestem czysty od jej krwi!»
Dn 13,42–46 (BT)
Znaczenie i pochodzenie imienia Zuzanna
Imię Zuzanna pochodzi od hebrajskiego Szoszanna (שׁוֹשַׁנָּה), żeńskiej formy słowa szoszan, które w Biblii oznacza lilię albo inny podobny kwiat. Do Europy przyszło przez grekę jako Σουσάννα i łacinę jako Susanna. Najstarszy znany zapis w Polsce, datowany na około 1265 rok, to łacińskie Susanna w księdze zmarłych klasztoru św. Wincentego. Na co dzień Zuzanna bywa Zuzią, Zuzą albo Zuzką; zdrobnienie Zużka zapisano już w 1385 roku.
Imiona o bliskim znaczeniu
Zuzanna w tradycji Kościoła
Postać Zuzanny malowano w rzymskich katakumbach już na przełomie III i IV wieku. Jan Paweł II pisał o niej w encyklice Veritatis splendor (1993): „Zuzanna, która wolała »niewinna wpaść« w ręce sędziów, daje świadectwo nie tylko wiary i zaufania do Boga, ale także posłuszeństwa wobec prawdy i absolutnych wymogów porządku moralnego: swoją gotowością przyjęcia męczeństwa głosi, że nie należy czynić tego, co prawo Boże uznaje za złe, aby uzyskać w ten sposób jakieś dobro”.
Jej historię Kościół czyta w poniedziałek piątego tygodnia Wielkiego Postu, razem z Ewangelią J 8,1–11 (w roku C: J 8,12–20). Papież Franciszek mówił tego dnia w 2020 roku: „Jedna kobieta niewinna, fałszywie oskarżona, szkalowana, a druga kobieta grzeszna. Obydwie skazane są na śmierć. Niewinna i grzeszna. Niektórzy ojcowie Kościoła upatrywali w tych kobietach symbol Kościoła — świętego, ale z grzesznymi dziećmi”.
W obrzędzie polecenia konającego Kościół modli się słowami: „Wybaw, Panie, swojego sługę, jak wybawiłeś Zuzannę od fałszywego oskarżenia”.